Szkolenia VAT

Zmiany VAT

Menu

Rewolucyjne zmiany w przepisach cen transferowych

W dniu 1 stycznia 2017 roku wchodzą w życie nowe przepisy w zakresie cen transferowych. Nowelizacja  będzie powodowała duże zmiany w zakresie identyfikacji podmiotów zobowiązanych do sporządzenia dokumentacji, sposobu ustalania limitów dla poszczególnych transakcji oraz  zakresu informacji objętych poszczególnymi rodzajami dokumentacji.

Obowiązkiem podatników będzie dokumentowanie „innych zdarzeń ujętych w księgach rachunkowych, których warunki zostały ustalone (lub narzucone) z podmiotami z nimi powiązanymi. Obowiązek sporządzania dokumentacji spoczywa na podatnikach, którzy prowadzą księgi rachunkowe oraz przekroczyli ustawowo określone progi wartości przychodów lub kosztów w rozumieniu przepisów o rachunkowości.

Zgodnie z uzasadnieniem projektodawcy wobec różnorodności rzeczywistości gospodarczej pomiędzy podmiotami powiązanymi zachodzą różnego rodzaju zdarzenia gospodarcze, których warunki mają istotny wpływ na wysokość deklarowanego dochodu (straty) do opodatkowania. W związku z powyższym dokumentacja podatkowa dotycząca cen transferowych powinna dokumentować zdarzenia wszelkiego rodzaju, bez konieczności dowodzenia, czy stosunki pomiędzy podmiotami powiązanymi miały charakter transakcji, czy też innego zdarzenia ujętego w księgach rachunkowych. Jak wynika powyżej omówionego pokrótce uzasadnienia do przedmiotowej kwestii, obowiązek dokumentacji innych istotnych zdarzeń ma na celu uproszczenie i przyśpieszenie działań kontrolnych organów podatkowych. Nie będą musiały się one już zastanawiać, czy pewne zdarzenie było transakcją podlegającą obowiązkowi dokumentacji, czy też zdarzeniem, w przypadku którego warunek taki nie istniał. Celem wprowadzonych zmian jest objęcie jak najszerszego zakresu relacji pomiędzy podmiotami powiązanymi.

Ustawodawca nie wprowadził definicji innych zdarzeń, lecz wymienił przykładowe, a mianowicie umowy o zarządzaniu płynnością, umowy o podziale kosztów. Jednakże wskazówki jakie wynikają z przepisów ustawy zmieniającej pozwalają na określenie zdarzeń kwalifikujących do tej kategorii. Wobec powyższego z „innymi zdarzeniami” mamy do czynienia, gdy nie mieszczą się w kategorii pojęcia transakcji, zostały ujęte w księgach podatkowych w trakcie roku podatkowego, ich warunki zostały ustalone (lub narzucone) z podmiotami powiązanymi w rozumieniu art. 11 ust. 1 i 4 ustawy o CIT oraz mają istotny wpływ na wysokość dochodu (straty) podatnika.

Jak wynika z przepisów ustawy o rachunkowości ujęciu w księgach rachunkowych podlegają te zdarzenia, które można uznać za operację lub operacje gospodarcze, potwierdzone dowodem księgowym. Operacją gospodarczą w przedmiotowej kwestii jest takie zdarzenie, które wywiera wpływ na aktywa lub pasywa danej jednostki, powodując zmianę ich stanu.

Kolejnym elementem przekładającym się na rozumienie „innego zdarzenia” jest ustalenie warunków z podmiotem powiązanym lub narzucenie przez taki podmiot warunków podatnikowi w rozumieniu art. 11 ust. 1 i 4 ustawy o CIT odwołuje się bezpośrednio do funkcjonujących już obecnie przepisów dotyczących powiązań pomiędzy podmiotami powiązanymi.

Wątpliwości nie budzi z kolei istotność zdarzenia mającego wpływ na wysokość dochodu (straty) podatnika, gdyż progi kwotowe zostały określone w dodanym ust. 1d. Za inne zdarzenia uznaje się zdarzenia jednego rodzaju przekraczające próg 50.000 euro, przy czym w zależności od osiągniętego dochodu (wykazanej straty) przez podatnika próg ten może być dużo wyższy. Obowiązkiem podatnika w takiej sytuacji jest ustalenie dochodu (straty) i określenie na tej podstawie progu kwotowego od którego istnieje dla niego obowiązek dokumentacyjny.

Zobacz szkolenia podatki  2017 »